بهمن بن اسفنديار بن بشتاسب مىزيست . و كسى است كه از يمن ، در راهى كه « رايش » پيموده بود ، پيش رفت تا به دو كوه طيئ رسيد . از آن جا به سوى شهر انبار روى نهاد . هنگامى كه به محل حيره رسيد ، حيران و سرگدان شد و شبانگاه در آن جا ماند . بدين مناسبت آن سرزمين را « حيرة » ناميد . آنگاه گروه‌هائى از قبائل ازد و لخم و جذام و عامله و قضاعه را در آن جا گذاشت كه خانه‌هائى ساختند و در آن جا ماندگار شدند . سپس مردمى را از طيئ و كلب و سكون و خانواده بلحرث بن كعب و اياد بدان جا كوچ داد . بعد به سوى موصل روى نهاد . از آن جا به آذربايجان رفت و با تركان جنگيد و آنان را شكست داد . جنگ آورانشان را كشت و فرزندانشان را اسير كرد . سپس به يمن بازگشت . اين پيروزيها باعث شد كه فرمانروايان و پادشاهان ازو بيمناك گرديدند و هديه‌هائى براى او فرستادند . پادشاه هندوستان نيز كالاهاى گرانبهائى پيشكش كرد . در ميان آنچه براى پادشاه يمن فرستاده بود ، تحفه‌هاى بسيارى از پارچه‌هاى ابريشمين و مشك و عود و كالاهاى ديگر بود . پادشاه يمن چيزهائى ديد كه همانندش را هرگز نديده بود . از اين رو ، به فرستاده‌اى كه آنها را آورده بود ، گفت : « آيا اينها همه از شهر شماست ؟ » جواب داد :